SOSYALİZMİN SESİ

bize kazandırdığın her şey için teşekkür ediyoruz!

Zulme ve sömürüye karşı anti-emperyalist, anti-oligarşik mücadele bayrağını hiç yere düşürmediğin için,

Mahirlerin yolunda yürüyüşü sürdürdüğün için,

Sinsi bir tasfiyecilik karşısında bizi uyandırdığın ve devrimci çizgiyi gösterdiğin için,

Umutsuzlukta umut, tereddütte kararlılık olduğun için,

Sosyalizm öldü denilirken “sosyalizmin sorunlarının çözümü sosyalizmdedir” diyerek inançlarımızı yeniden yeşerttiğin için,

Ezilen halkların kapitalizme mahkum edilmelerine rıza göstermediğin için,

Savrulanlara, teslim olanlara rağmen, karşı-devrim fırtınalarının ortasında sosyalizm bayrağını dalgalandırdığın için,

Emperyalizm değişmiştir dediklerinde değişmediğini gösterdiğin için,

Ölüme yatmanın gerektiği yerde, yoldaşlarının en önünde ölüme yatarak bir devrimcinin ve bir liderin nasıl olması gerektiğini gösterdiğin için,

Hep ileriye bakmayı öğrettiğin için,

Asla hedefinden vazgeçmemenin rehberi olduğun için,

Mülkiyetçiliğin, pragmatizmin hakim olduğu bir dünyada enternasyonalizmde ısrar ettiğin için,

Bağımsızlık, demokrasi ve sosyalizm şiarını bu topraklardan eksik etmediğin için,

Türkiye ve dünya halkları sana minnettardır.

Minnetimizi, klavuzluğunda yürümeye devam ederek ödeyeceğiz..

Biliyoruz, 12 Eylül’ün karanlık yıllarında senin önderliğindeki direniş olmasaydı eğer, bu ülke daha karanlık bir yer haline gelecek, bu ülkenin devrimcileri, güvenilmezleşecekti.

Biliyoruz, sosyalist sistem yıkılırken, senin ve önderliğindeki devrimci hareketin sosyalizme bu denli büyük ve kesin bir kararlılıkla sahip çıkışı olmasaydı, karşı-devrim rüzgarları sosyalizmi beyinlerimizde çok daha gerilere iteleyecekti..

Bir siyasi hareketin önderiydin, ama önderliğinde yerleşen gelenekler, Türkiye soluna maloldu, o gelenekler, bu ülkede devrimciyim, sosyalistim diyen herkesin onur ve gurur duyduğu geleneklerdir.

Bu ülkenin devrimcileri, demokratları, ilericileri olarak minnettarız sana.

Son Ölüm Orucu direnişçilerinden Sevgi Saymaz, Cansuyu dergisinde anlatmıştı sana dair şu anıyı: “Sakarya hapishanesindeydik. Yanımızda farklı bir siyasetten yardım-yataklıktan ceza almış bir ana kalıyordu. Dayı o sıralar Fransa’da tutsak edilmişti. Birgün hepimiz çalışmadaydık. Ana da bir köşede radyodan haberleri dinliyordu. Birden radyoyu kaldırıp “kızlar kızlar” diye ayağa fırladı. “Dayı bırakılmış, Dayı bırakılmış”…

Hemen birbirimizle kucaklaşmaya başladık. Bir de baktım, ana bir çocuk gibi sevinip sarılıyor. Hepimiz bir an durup ona baktık. Normalde ağır oturaklı biriydi. Şaşırmıştık bu haline. O ise şaşkınlığımıza karşı şöyle diyordu bize: “Ne bakıyorsunuz? Dayı bir tek sizin Dayınız mı?! Hepimizin Dayısı O.”

Riyakarlıkların, bencilliklerin, bireyciliklerin dünyasında zordur “hepimizin dayısı” olmak. Sen bunu başardın. Cüretinle, fedakarlığınla, öngörülerinle, uzlaşmazlığınla, ilkelerin ve tutarlılığınla, hep birliğimizi savunarak başardın. Hepimizin Dayısı olduğun için teşekkür ediyoruz sana. Borçluyuz sana. Ve biliyoruz, borcumuz, özlediğin, uğruna yaşamını adadığın gibi bir ülkeyi kurmakla ödenir. Borcumuzu ödeyeceğiz. Tekrar herşey için teşekkür ediyoruz sana.