| Alevi Halk İsyancı Geleneğiyle Çıkacaktır "Kalabalık, önce Kültür Merkezini taşlamaya başladı, sonra merkezin önünde bulunan… ‘Ozanlar Anıtı’na saldırdı."

Alevi Halk, Katliamların Ve Oyunların

Karşısına, İsyancı Geleneğiyle Çıkacaktır!

"Kalabalık, önce Kültür Merkezini taşlamaya başladı, sonra merkezin önünde bulunan… ‘Ozanlar Anıtı’na saldırdı."

"Göstericiler oteli taşlarken, bir grup gösterici de daha önce tahrip edilen, 30 Haziran günü Kültür Merkezi önüne dikilen Pir Sultan Abdal heykelini yerinden söktü.. Heykel iple yerde sürüklenerek otelin önüne getirildi. Göstericiler daha sonra çevreden topladıkları kağıt ve lastikleri çevresine yığarak heykeli yaktılar…

"Belediye Başkanı Karamollaoğlu Belediye hoparlöründen sürekli anonslar yaptırdı. "Sayın Hemşehrilerim, program iptal edilmiştir… heykel yerinden kaldırılacaktır"… "Heykel yerinden kaldırılmıştır..", "Meydana getirilmektedir", "Heykel parçalanmıştır arkadaşlar" diyerek adeta naklen yayın yapıldı…

"Kalabalığın kısa sürede parçalara ayırdığı heykel Sivas Belediyesi’ne ait bir kamyona yüklenerek şehirde dolaştırıldı.."

"TBMM Araştırma Komisyonu Raporu’nda şu cümleler yer almaktadır. "Saat 19.00′da kaldırılarak kamyona yüklenen söz konusu heykel… götürülürken Emniyet Müdürlüğü’nce verilen emir üzerine, kalabalığın heykeli görerek, heykelin kaldırıldığına inanacağı, dolayısıyla da dağılacağı mülahazasıyla… vilayetin önüne getirilmiştir… heykel bir grup tarafından kamyondan indirilerek parçalanmış…" denilmektedir.

"İçişleri Bakanı Mehmet Gazioğlu Nesin’in konuşmasında halkın inançlarına karşı… ifadelerinden dolayı, halktaki birikim ve dikilen heykele karşı duyulan tepkilerin halkı galeyana getirdiğini söyledi…" (*)

Neydi heykele karşı duyulan bu "tepki"nin esası? O, taşın anlattığı neydi ki, egemen sınıfların, gericiliğin böylesine öfkesini çekmişti üzerine?..

Banaz’da Yıldız Dağı’na bakan tepenin üstüne, 8 metre boyunda tunç kaplamalı bir Pir Sultan Abdal heykeli yaptırılmıştı. 1970′lerin ikinci yarısıydı. Banaz halkı, Pir Sultan Abdal’ı yaşatmak için şenlikler düzenlemeye başlamıştı o dönem. Yıldız Dağı’ndaki Pir Sultan Heykeli, bütün görkemiyle Türkiye halklarının devrim mücadelesinin yükselişine tanıklık ediyordu. 12 Eylül faşist cuntasına kadar sürdü bu etkinlikler… Kesinti uzun sürse de, sonsuz olmayacaktı elbette. Çünkü ona "Banaz’da Pir Sultan derler"di ve Pir Sultan, bir ozan olmanın ötesinde ve öncesinde Aleviliğin isyancı özünün simgelerinden biriydi.

*

1-4 Temmuz 1993′te, Pir Sultan Abdal Şenlikleri’nin dördüncüsü düzenlenecekti. Şenlikler o yıl Sivas’ta yapılacaktı; Sivas’ta da, bir Pir Sultan anıtı yapılmıştı ve onun açılışı da yapılıcaktı.

Oligarşi ve onun maşaları, Sivas’ta isyanın simgesinin boy göstermesine tahammül edemediler. Pir Sultan heykelini yıkarak, Pir Sultan yolunda yüyüyenleri, aydınları diri diri yakarak, zalime karşı mazlumun kavgasını yürüten herkese gözdağı vermek, Türkiye halkını yıldırmak, sindirmek istediler.

Aleviyi yakarak, Aleviliği
yalanlarla aldatarak yoketmek istiyorlar…

Yıllarca Aleviliğin isyancı özünü katliam politikalarıyla yok etmek için uğraşanlar bugün Alevi açılımı, Alevi Çalıştayı gibi adlar altındaki manevralarıyla aynı hedefe ulaşmaya çalışıyorlar.

2 Temmuz Sivas Katliamı’nın yıldönümü öncesinde AKP, Madımak Oteli’nin müzeye çevrilmesi için çalışmalara başladığını duyurdu. Halbuki katliamdan bu yana geçen 16 yıl boyunca Alevilerin hiçbir talebi dikkate alınmadı. Bu süre içinde iktidara gelenlerin hepsi Alevilerin düzene biat ettirilerek, Sünnileştirilmesini bir devlet politikası olarak devam ettirdi. Bu politikayı kâh katliamlara, kâh Alevilerin gözünü boyamaya yönelik manevralara başvurarak hayata geçirdiler.

Katliamlarla genelde tüm halka özelde de Alevi halkına gözdağı verilerek, Aleviliğin düzeniçileşmesi dayatıldı. Amaç Aleviliğin isyancı özünü düzen içinde eritmekti. Gazi Katliamı’nda da amaçlardan biri buydu. Ancak oligarşi her zaman katliam politikalarına başvurmuyor. Bugün için Alevi halkı açısından en önemli tehlike, katliamdan çok, Alevi halkını düzen içine çekmeye yönelik bu manevralardır.

Alevilik zalimin zulmüne karşı direnmektir. Mazlumun yanında, haksızlıklara, adaletsizliklere karşı adaletten yana olmaktır.

Alevilik bir inançtır, ancak bu inanç, dini sınırların dışına taşarak, tarih içinde oluşmuş kendine özgü bir kültürü de yaratmıştır. Bu şekillenişe tarihsel kimliğini kazandıran isyancı özüdür. Aleviliğin tarihi ezilenlerin egemene karşı başkaldırılarıyla doludur. Anadolu tarihindeki ayaklanmaların çok büyük bir bölümü bu zemin üzerinde yükselmiştir. Baba İshaklar, Şeyh Bedreddinler, Pir Sultanlar zulme karşı isyanın Anadolu’daki önderleridirler. Bu tarihsel şekilleniş nedeniyledir ki, Alevilik, sadece ‘dini’ bir çerçeveye hapsedilemez. Bu, Aleviliğin bir yanını kesip atmaktır. Aleviliğin zulme, haksızlığa karşı direnişle şekillenen tarihsel özünden uzaklaşmak, Aleviliği güçsüzleştirir, güdükleştirir; katlimlar ve oyunlar karşısında korunmasız bir hale getirir.

Günümüzün zalimleri Sivas’ta Alevileri katlederken, Aleviliğin bu tarihsel kimliğine olan düşmanlıklarıyla saldırdılar. Bu öyle bir tarihsel kin ve düşmanlıktı ki; bir otele sığınmış onlarca insanı Naziler gibi gözlerini kırpmadan diri diri yaktılar. Bu katliam, bir anda gerici-faşist bir güruhun galeyana gelmesiyle yaşanmadı. Polisi ve ordusuyla, yönetim kademeleriyle tüm devlet, kullandıkları faşistler ve islamcılar, katliamı gerçekleştirmişlerdir. Yüzyıllardır Alevi halkını zulümle, baskıyla sindirememenin, ehlileştirememenin getirdiği kinle saldırdılar Maraş’ta, Çorum’da, Sivas’ta, Gazi’de.

Bu öyle bir kin ve nefretti ki Pir Sultan’ı asan Hızır Paşa’lar, 500 yıl sonra yine Sivas’ta Pir Sultan’ın heykelini parçalayıp, sokak sokak dolaştırıyordu. Halbuki Pir Sultanlar kaç kez ölmüş, kaç kez yeniden dirilmişti. Pir Sultan’ın heykeli bu ölümsüzlüğü simgeliyordu. Pir Sultan’ın heykelini parçalayarak, Alevi halkını ateşlerde yakarak, dumanlarda boğarak Aleviliğin isyancı özünü sindirmeyi denediler bir kez daha. Ama başaramadılar. Sivas katliamı da Alevi halkını sindiremedi. Oligarşi bu sefer Gazi’de denedi. Yine başaramadı. Alevi halkı, saldırılara, tarihsel kimliğini daha açık sahiplenerek cevap verdi.

Düzene yakınlaşmak,
Aleviliğin özünden uzaklaşmaktır

Alevilerin tarihi, egemenin oluk oluk döktüğü Alevi halkının kanıyla yazılmış bir tarihtir. Yüzyıllara dayanan bu tarihi birkaç katliamla, sahtekarcı yapılmış birkaç manevrayla unutturmak mümkün mü? AKP’nin Alevi halkı düzen içinde eritme manevraları da bu güçlü tarihin altında ezilecektir.

AKP iktidarı, hem riyakardır, hem Alevi halkına bir şey verebilecek durumda değildir. Çünkü o anlayış, önce Alevi halkına karşı işlediği suçların hesabını vermek zorundadır. AKP Madımak’ı müze yapmaktan önce katliam karşısında neden sessiz kaldığını, Sivas’ın asıl sorumlularını yargılamak yerine suçu neden bir iki Hizbullahçı’nın üzerine atmaya çalıştığını açıklamalıdır.

Direnme geleneği Aleviliğin mayasında vardır. O gelenek Kerbela’da mayalanmıştır. O gelenek Anadolu’da Selçuklu’nun, Osmanlı’nın zulmüne karşı nice ayaklanmalarla kuşaktan kuşağa geleceğe taşınmıştır. Bu isyanlar tarihi yok edilebilir mi? Zalimin yanında mevki makam sahibi olmaktansa, mazlumun yanında yer alıp ölmeyi tercih eden İmam Hüseyinler yok sayılabilir mi? Şeyh Bedrettinler, Pir Sultanlar unutturulabilir mi? Yüzbinlerce Alevinin bu tarihsel kimliğine sahip çıkmak için ölümü göze alması, bunca katliam unutulabilir mi? Bu tarih ve kimlik reddedilirse Alevilikten geriye fazla bir şey kalmayacaktır. Bu nedenle, düzene yedeklenmekle, Aleviliğin tarihsel özüne uygun yaşamak, bir arada mümkün değildir.

İşte bu nedenle Sivas’ta katledilen 33 insanımızı hatırlamak, bu tarihi hiç akıldan çıkartmamak demektir. Sivasta yakılan 33 can, düzenin Alevilere karşı nasıl bir düşmanlık içinde olduğunu sürekli hatırlatan bir gerçektir.

Oligarşi Alevilere yönelik Sünnileştirme, asimile etme politikalarından vazgeçmeyeceğini her fırsatta göstermiştir. Alevi halkı da, Maraş’ta, Sivas’ta, Gazi’de kimliğinden vazgeçmeyeceğini gösterdi. Egemen sınıflar, yüzlerce yıla dayanan sınıf kiniyle hareket ediyorlar. Katliamcı yüzlerini bazen açıktan gösterirken bazen de demokrasicilik maskesinin, "açılım" riyakarlıklarının ardına gizliyorlar. Unutmayalım ki o yüz Yezid’in, Hızır Paşa’nın yüzüdür. O maskeye aldanmak oligarşinin manevralarına alet olmak demektir.

Direnerek ölmeyi onur sayanlar yol göstermeye devam ediyor

Anadolu, yoksul Alevi halkının onlarca direnişine tanıklık etmiştir. Alevi halkı katliamların ve üzerinde oynanan tüm bu oyunların karşısına yine tarihinden aldığı güçle karşı çıkacaktır. Alevilerin AKP’nin bahşedeceği hak kırıntılarına ihtiyacı yoktur. Aleviler yüzyıllardır nice katliam karşısında ölümü göze alarak kendi kimliğine, geleneklerine sahip çıkmışsa, yine bu tarihin gösterdiği yolda ilerleyecektir. Alevi halkı bugün halen inancını, kimliğini yaşatıyorsa bu, zulme karşı direndiği, ölümlerden yeniden doğabildiği içindir.

Sivas ve ardından Gazi katliamları da Alevi halkını sindiremedi. Tersine, bu saldırılar karşısında gelişen direnişler, kitlesel tavırlar, Alevi halkının tarihsel kimliğini daha açık biçimde sahiplendiği, örgütlenmeye yöneldiği, taleplerini daha güçlü ve açık bir şekilde ortaya koymaya başladığı bir dönemi beraberinde getirdi.

İşte bu sürecin sonucunda, oligarşi katliamlarla yok edemediği Alevi halkının düzenden kopuşunu engellemek için Alevi kimliğini kabul etmek zorunda kalmıştır. Ancak elbette bu kabul ediş Alevi halkın hak ve özgürlük taleplerine cevap vermek biçiminde olmamıştır. Tersine, her iktidar, her düzen partisi, Aleviliği kendine tabi kılmaya çalışmıştır. AKP de bugün esasta aynı politikayı sürdürüyor ve "kendi Alevisini" yaratmaya çalışıyor. Bu nedenle AKP’nin peşinden gitmek Aleviliğin yok edilmesine hizmet etmek demektir.

Aleviler yüzyıllar boyu tüm baskılara rağmen, kimliklerini, inançlarını, kültürlerini yaşatabilmişlerse, bunu zulme karşı direnmelerine borçludurlar. İnançlarını o direniş içinde koruyup sürdürebildiler. Düzene biat etmiş olsalardı büyük ihtimaldir ki, Selçuklu’nun, Osmanlı’nın ve oligarşinin Sünnileştirme politikalarının altında yok olup, tarihten silinir giderlerdi. Anadolu’da Alevilik günümüze kadar gelebilmişse bunun arkasında nice direniş, nice kanlı katliam, yüzbinlerce Alevinin kanı vardır.

13. yüzyılda Selçuklu’nun adaletsizliğine ve zulmüne karşı Baba İshak önderliğinde örgütlenen Babai Ayaklanması’ndan başlayan, 1400′lerin başında "Yarin yanağından gayri her şeyde, her yerde, hep beraber" diyen Şeyh Bedreddin önderliğindeki ayaklanmayla süren, nice yiğitlerin kılıçtan geçirildiği bir tarihtir bu. Bu tarihe, Şah Kulu, Nur Ali Halife, Baba Zünnun, Kalender Çelebi Ayaklanmaları, Celali Ayaklanmaları da sığdı. Aleviliğin özü, işte bu tarih içinde oluştu, şekillendi. Zulüm yalnızca Osmanlıyla sınırlı kalmadı. Baskı, inkar, asimilasyon, Cumhuriyetle de devam etti. Maraş’ta, Çorum’da, Sivas’ta katliamcılık devam etti. Yine de Alevileri düzene biat ettiremediler. Egemen sınıfların bugünkü sorunu budur. Onların bütün politikalarının temelinde bu durumu değiştirmek var. Katlederken de, "Alevi açılımı" yaparken de amaçları hep aynıydı ve hala da aynıdır.

Alevilikle devrimcilik içiçe geçmiştir

Günümüzün Kerbelalar’ı, Kızıldereler’dir, 12 Temmuzlar, 17 Nisanlar, 19 Aralık direnişleridir. Günümüzde, Kerbela’daki gibi direnmek, emperyalizme ve oligarşiye karşı direnmektir. Bugün artık, İmam Hüseyinler’in, Bedrettinler’in, Pir Sultanlar’ın zalimin önünde boyun eğmeme geleneğini, devrimciler sürdürüyor. Kuşatmalarda teslim olmayan, dar ağaçlarında aman dilemeyen, işkencelerde boyun eğmeyen onlardır. Böyle olduğu içindir ki, Aleviliğin tarihsel özü, Alevi halkı devrimciliğe yöneltti. Aleviliğin tarihsel özünü sürdürmek, zulme karşı devrimci mücadele içinde olmak demekti.

Bu bütünleşme, oligarşinin Alevi halkına düşmanlığını daha da büyüttü. Maraş’ta, Sivas’ta, Gazi’de, oligarşinin Aleviliğe ve devrimciliğe karşı saldırısı birdir. Çünkü ikisi de oligarşinin hedefidir. Bu süreçte oligarşi açısından saldırının asıl hedefi, Alevileri devrimcilerden koparmaktı..

Buna paralel olarak, oligarşi Aleviliğin ilerici yanlarını yok etmeye ve düzen Aleviciliğini yaratmaya yöneldi. Aleviler cephesinde kendine bazı işbirlikçiler bulsa da istediği sonucu yaratabilmiş değildir. Fakat saldırı ve manevralar kesintisiz sürüyor, sürecektir de.

Bugün Aleviliğin isyancı özünü yaşatan devrimcilerdir. Bu nedenle de Alevi kimliğinin oligarşinin tüm bu politikalarına karşı korunmasının tek teminatı da devrimcilerdir. Zalimin zulmüne karşı ölmeyi onur sayan, yolundan dönmeyen Kerbela yiğitleri, Hakikat Bacıları, Fidanlar, Bediiler, İbililer, Haliller, Fatmalar, Gülsümanlar, Şenaylar, Hülyalar’dır. İmam Hüseyin’in "bu yolun sonu ölüme gitse de bizim kurtuluşumuz bu yoldadır" sözünü söyleyen feda savaşçılarıdır.

Bugün de devrimciler zalimin zulmüne, sömürüsüne son vererek halktan, adaletten yana bir düzen kurma mücadelesini veriyorlar. Böyle onurlu bir tarihe sahip olan Aleviler elbette devrimci olacaklar, elbette devrimcilerden yana olacaklar, elbette bu kavgaya katılacaklardır. Çünkü tarihsel kökleri, gelenekleri, yoksul Alevileri düzende değil devrimin safında olmaya çağırıyor.

Alevi halkımız düzen güçlerine, din bezirganlarına sırtınızı dönün

AKP, Alevi bezirganlarıyla ilerici demokrat Alevileri biraraya getirerek Aleviliğin özünü yok etmeye, isyanlarını tarihe gömmeğe çalışıyor. İşte bu nedenle Alevi halkımız Alevi düşmanlarıyla hiçbir platformda yan yana gelmemelidir. Aleviliğin yolu Kerbela’nın, Pir Sultan’ın, Mahirler’in ve Fidanlar’ın yoludur.

Sivas’ta katledilen 33 insanımızı yaşatmak, onların anılarına sadık kalmak, hesabını sormak, oligarşinin Alevilere yönelik bütün politikalarına karşı çıkmakla mümkün olabilir. Onları kimlerin katlettiğini unutmamalıyız.

Unutmak, Madımak’a sırtımızı dönmektir.

2 Temmuz, tüm zalimlere karşı birlik olma, Aleviliğin ilerici özüne sahip çıkma çağrısıdır. 2 Temmuz, ilerici, devrimci, demokrat tüm Alevi güçlerin AKP’nin manevralarını boşa çıkartma, Alevi bezirganlarını dışlama günüdür. Düzen Aleviciliğine, AKP politikalarının maşası olan Alevi bezirganlarına tavır alma günüdür. 2 Temmuz, 33 canımızın katillerinden hesap sorma günüdür. Hiç kimse Alevilere katilleriyle yan yana gelmeyi dayatamaz. AKP’yi çözüm olarak gösteremez. Bunu yapanlar Alevilerin geçmişine, bütün değerlerine ihanet edenlerdir. Tarih onları asla affetmeyecektir.

Alevi halkımız! Sorunlarınıza da, taleplerinize de sahip çıkabilecek tek güç devrimcilerdir. Alevi halkının çıkarları, geleceği devrimden yanadır. AKP’ye, Alevi bezirganlarına TÜM DÜZEN GÜÇLERİNE sırtınızı dönün. Aleviliğin isyancı özü, egemenlerin katliamlarını ve manevralarını boşa çıkartacaktır. Gücünüze, tarihinize güvenin.

(*) (Aktaran, Haydar Gölbaşı, Aleviler ve Sivas Olayları)

***

***

Anadolu toprakları çok zulüm gördü. Binlerce kez öldük, binlerce kez dirildik. Zalimler bir kez de 2 Temmuz’ta Sivas’ta 33 canımızı diri diri yaktılar. Pir Sultan’ı katledenlerle, 33 canımızı ateşle yakıp, dumanla boğanlar aynı amacı güdüyorlardı. 33 can bu ülkenin aydınları, yazarları, şairleri, ozanları, demokrat insanlarıydılar. Zalimler zulme karşı isyanı öldürmek istiyorlardı, defalarca öldürdüklerini sandılar ama yanıldılar. Sinmedik, teslim olmadık.

Ne zamanki halklar kendi kimliklerine sahip çıkmaya başlamışlarsa, sömürüye, zulme başkaldırmışlarsa devlet katliamları devreye sokmuştur. Onlar, 33 can, 33 insan, tüm halka ve özel olarak da Alevi halkımıza göz dağı vermek, sindirmek için katledildi. İktidar bu gerçeği unutturmak istiyor. Bu katliamı kimlerin yaptığını unutmak, yeni katliamlara kapı aralamaktır. Katledenleri UNUTMADIK, AFFETMEYECEĞİZ!

***

İnsan etinin yakıldığı yerde, kebap pişirilmesinden rahatsız olmayanlar, Madımak konusunda samimi olamazlar!

AKP’nin Madımak İstismarı

AKP’nin düzen Aleviliğini yaratmak ve tarihsel olarak da Alevileri bir biçimde Sünnileştirme politikasını sürdürmekten başka bir amacı yoktur. Madımak Oteli’nin müzeye çevrilmesini de bu politikalarının bir parçası olarak düşünüyorlar. Katliamla ilgili gerçekleri açığa çıkarmayan, adaleti yerine getirmeyenler, Alevi halkının özlemlerini, duygularını istismar ediyorlar. Madımak Oteli’nin "müze" yapılmasının AKP tarafından gündeme getirilmesinhde utanç verici bir istismardan başka bir şey görülmüyor

atilim 2temmuz2009, madımak yanmasın

Tecrite Karşı Mücadele Sürecek! Tecrite karşı mücadeleyi önemli hale getiren iki temel sebep vardır. Birincisi, tecritin öncelikli ve gündemdeki hedefinin tutsaklar oluşudur. İkincisi, tecritin politik içeriğidir.

Bir insanı insandan, halkın bir kesimini diğer kesimlerinden, devrimci örgütleri, demokratik kitle örgütlerini birbirinden ayırıp, herkesi kendi dünyasına hapsetmeyi amaçlayan tecrit, F Tipi hapishanelerdeki devrimci tutsakların öncelikli sorunu olmaya devam ediyor. Bu nedenle TAYAD’lı Aileler, " Yine Ankara Yollarında"lar. Talepleri, "Hapishanelerde Sohbet Hakkının uygulanması"… Talebin kendisi, sayısız soruyu davet ediyor. İnsanın insanla sohbet hakkı, neden ve nasıl gasbedilir ki bu, bir direnişin, bir eylemin talebi haline dönüşmektedir?

F Tiplerinde tecrit zulmü altındaki tutsakların yakınları, girişimleri sırasında Abdi İpekçi Parkı’nda bir oturma eylemi yapacaklar. TAYAD’lılar, daha önce orada, ülkemizde olmadığı gibi, dünyada da sanırız eşi benzeri olmayan bir oturma eylemi gerçekleştirmişlerdi. Karda kışta yazda üç yılı aşkın - Tam 1230 gün- sürmüştü bu direniş de. Sorun yine tecritti. Talep,"tecrite son verilmesi"ydi.

2007 yılının Ocak ayına gelindiğinde "Tecrite son!" şiarıyla sürdürülen direnişte 122 şehit verilmişti, dışarıda ve hapishanelerdeki üç ölüm orucu direnişçisi ölüm sınırındaydı. İşte o aşamada bu talep, tamamen olmasa da kısmen kabul edildi. Tecrit politikasında bir gedik açacak olan bir genelge yayınlandı. Fakat genelge uygulanmadı ve tecrit hala sürüyor. Tecrite karşı mücadele de işte bu nedenle sürmek zorunda. Tecritin uygulandığı koşullarda, sorunu yok saymak, bir bakıma bu dayatmayı kabul etmektir.

Tecrite karşı mücadele neden bu kadar önemli, neden bu kadar gerekli? Biliyoruz ki bu konuda, bırakın tek tek insanları, gelişmelere tamamıyla vakıf olmayan hapishaneler gerçeğine fiziken uzak olan kesimleri, solun çeşitli kesimlerinde bile yetersiz, çarpık bakış açılarına rastlanabilmektedir.

Tecrite karşı mücadeleyi önemli hale getiren iki temel sebep vardır. Birincisi, tecritin öncelikli ve gündemdeki hedefinin tutsaklar oluşudur. İkincisi, tecritin politik içeriğidir. Zaman zaman vurguladığımız gibi, bir politika olarak tecrit, hapishaneleri aşan bir uygulama alanına sahiptir.

Hiçbir halk, halkın kurtuluşu için mücadele ettiklerinden dolayı tutsak edilenleri unutamaz; çünkü tutsaklar, halkın kendi parçasıdır, kendisidir. Ve hiçbir devrimci hareket, iddiasının, öncülüğünün somut ifadesi olan tutsaklarını kendi kaderlerine terkedemez. Devrimci tutsaklar, halkın öncüleridir. En cüretkarları, en fedakarlarıdır. Tutsaklara sahip çıkmak, halk ve devrimciler için hem siyasi, hem ahlaki bir sorumluluktur. Gündemler "çok yoğun" olabilir, hayatın her alanında saldırılar söz konusu olabilir ve bu nedenle tüm devrimci, ilerici siyasi hareketlerin, kitle örgütlerinin "işleri" çok, "gündemleri dolu" olabilir; ama hiçbir şey, tutsakların ve onların sorunlarının unutulmasına neden olamaz. Hiçbir şey, o konuda bir şey yapılmamasının mazereti olamaz.

Yazinin devamini oku…

devrimciler tecritde günümüzde gelinen nokta

İbrahim Kaypakkaya - 1949

http://www.burayakadar.org/blog/18-mayis-bir-devrimcinin-fasizmi-yendigi-gundur/

www.burayakadar.org/f-4-t-11706-18_mayis_bir_devrimcinin_fasizmi_yendigi_gundur/

devrimciler

Denizler ÖLMEZ OKYANUS OLUR

Denizlerin THKO Davası Savunması’ndan: Türkiye’nin bağımsızlığından başka bir şey istemedim. Bundan dolayı da ölümden korkmuyoruz. Ve ben 24 yaşındayken kendimi Türkiye’nin bağımsızlığına armağan etmekten onur duyuyorum. Bizlerin tek özlemi tahsil sırasında bulunmamıza rağmen Türkiye’nin bağımsızlığıdır. Biz hiçbir zaman bütün çabamıza rağmen Türkiye’nin bağımsızlığını temin edemedik. Biz 50 sene evvel Kurtuluş Savaşı vermiş bir ülkenin çocukları olarak Kurtuluş Savaşı’nın gerçek tahlilini yapmaya her zaman için muktediriz. Biz yine çok iyi biliriz ki Türkiye Kurtuluş Savaşı’nı yapmak için Samsun’a çıkanlara İstanbul örfi idaresince ve mahkemelerince idam cezası verilmiştir. Ve yine bilmekteyiz ki, Osmanlı İmparatorluğu yüzlerce generalinden ancak birkaç tanesi Kurtuluş Savaşı’na iştirak etmiştir. Ve yine bilmekteyiz ki Kurtuluş Savaşı yapıldığı sırada İstanbul’da bulunanlar bunları yapanlara eşkıya demiştir. 1950 tarihinde Amerikan emperyalizmi iktidara geldi. Demokrat iktidar 27 Mayıs 1960′da tarihe gömüldü. Demokrat Parti gitti, bunun gitmesiyle tellaklar değişmedi. 27 Mayıs’ı kastetmiyorum, bundan sonrasını kastediyorum. Hamam aynı fakat bu defa da tellaklar değişti. Amerika bu dönemde imdada yetişip İnönü’yü düşürdü, Demirel’i iktidara getirdi. Mustafa Kemal’e gerçekten sahip çıkanlar varsa onlar da bizleriz Öğrenci hareketlerine gelince, Türkiye’de öğrenci olayları 50-60 senedir eksik olmamıştır. Sultan Hamit’in Tıbbiye talebelerini Sarayburnu’ndan denize attığı tarihten itibaren öğrenci hareketleri Türkiye’de devam edegelmiştir. İkinci Dünya Savaşı sırasında faşizme hayır diyen gençler ilerici gençlerdi. Ve 28 Nisan 1960 tarihinde özgürlük savaşı veren gençlerdir. Amerikan emperyalizmi tarafından İnönü hükümetten düşürüldüğünde protesto gösterisi yapan gençler ilerici gençlerdir. Anayasa’ya Bağlılık Mitingi’ni de bizler yaptık. O günün mitinginde iktidarın kiralık adamlarından ve polisinden dayak yiyen de gene bizlerdik. 1968 senesine gelince, üniversiteler öğrenciler tarafından işgal edildi. İşgalleri gayet meşru idi ve kürsü ağaları dahi bu işgallerin haklılığını hiçbir zaman inkar edemedi. Aynı yılın Temmuz ayında Amerikan Filosu’na karşı gösteri yapanlardan Vedat Demircioğlu polis tarafından hunharca öldürüldü. İktidarın kiralık kuvvetleri ve polisi hunharca devrimcilerin üzerine saldırdı. 20′ye yakın devrimci öldürüldü. Bunların hiçbirinin katili bulunamadı. Polis karakolları işkencehane haline getirildi. Hiçbir savcı buna karşı çıkmadı. Fikir özgürlüğünü ve Anayasa’yı paravan yapanlar “önceden Atatürkçü geçinirken O’nun fikir ve şahsiyetini de küçük görmeye başladılar, sadece Mustafa Kemal tarafını beğeniyorlardı.” suçlamasını kesin olarak reddediyorum ve asla kabul etmiyorum. Diğer yurtseverler de bunu kabul etmez. Gerçekler örtülmek isteniyor. Mustafa Kemal’e gerçekten sahip çıkanlar varsa onlar da bizleriz. Onun İstiklal-i tam prensibini, ve onun istiklal-i tam Türkiye idealini yalnızca biz devam ettiriyoruz. Anayasa’yı en fazla savunan bizleriz İddianame’de bizim Anayasa’yı cebren ilgaya teşebbüs ettiğimiz ileri sürülmektedir. Öteden beri arzetmiş olduğum gibi, bu ülkede Anayasa’yı en fazla savunanlar bizleriz. Anayasa’yı ihlal edenlerse ortadadır. Anayasa’nın uygulanmasını isteyen gene bizleriz. Anayasa’yı uygulamayan yavuz kimselerse hâlâ ortadadır. Ve yine o kişiler bizim kellemizi istemektedirler. Bile bile iddia makamı bizim Anayasa’yı ilgaya teşebbüs ettiğimizi ileri sürmektedir. İdddia makamı bizim vermekte olduğumuz Bağımsızlık Savaşı’na karşıdır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’na karşı, reformlara karşı ve bu nedenle bizim Anayasa’yı ilgaya teşebbüs ettiğimizi ileri sürmektedir. Çünkü Süleyman Demirel hâlâ ortada gezmektedir. Kudreti yetiyorsa Süleyman Demirel hakkında aynı şekilde dava açsın, onlar 36 milyonluk ülkenin bütün yükünü 20 gencin üzerine yıkmaya alışmışlardır. Amerika sizin döneminizde ülkeye girdi ve hiçbiriniz sesinizi çıkarmadınız Bizi bağımsız bir ülkenin çocukları olmaktan mahrum eden hepiniz dahil sizlersiniz. Çünkü Amerika sizin döneminiz sırasında Türkiye’ye girdi ve hiçbiriniz sesinizi çıkarmadınız. Ve Demokrat Parti iktidarına 10 yıl ses çıkarmadınız. Ta ki 38 yurtsever subay ses çıkarana kadar ve onları devirene kadar. Ve bugün aynı savcılar bu şahıslar hakkında da idam kararı istemektedir. Süleyman Demirel’in Anayasa’yı ihlaline ve despotizmine ve ülkeyi Amerika’ya satmasına ses çıkarılmadı. Ve meydanlarda bunlara karşı bizler dövüşmek zorunda kaldık, bizler kurşunlandık. Ve sonunda idam isteğiyle buraya getirildik Bizim düşmanımız Amerikan emperyalizmi ve yerli işbirlikçileridir Dediğim gibi Türkiye’yi bu hale getiren eski yöneticilerin bütün suçları bize yüklenmek istenmektedir. Bütün eski idarecilerin suçu bize yükletilmek istenmektedir. Türkiye’nin bağımsızlığından başka hiçbir şey istemedik ve hayatımızı bu yola koyduk. Varlığımızı Türkiye halkına armağan ettik. Bunun aksini iddia edenler vatan hainidir. 12 Mart Muhtırası muvaffak olmasaydı bizi itham eden makam onları da aynı şekilde itham ederdi. Buna da kanaatim tamdır. 12 Mart Muhtırası Anayasa’nın uygulanmadığını iddia etmektedir ve parlamentoyu açıkça suçlamaktadır. Biz strtaejik olarak düşüncelerimizi hiçbir zaman saklamayız. Hangi şartlar altında olursak olalım bunu açıkça söyleriz. Düşüncelerimizi mezara kadar götürürüz. Nasıl burada namluların ve dipçiklerin gölgesi altında konuşuyorsak düşüncelerimizi her zaman açıkça ifade ederiz. Bizim Anayasa’yı ilgaya teşebbüs gibi bir kastımız bulunsaydı, bunu da burada açıkça söylemekten çekinmezdik. Bizim böyle bir amacımız yoktur. Bizim düşmanlarımız Amerikan emperyalizmi ve onun yerli işbirlikçileridir. Yani emperyalizm ile işbirliği yapan patronlar, feodal mütagallibe yani bezirgânlar, tefeciler. Toprak ağaları ve diğer işbirlikçileri ve bizim bütün eylemlerimiz bu hedefe yönelmiş bulunmaktadır. Bunun dışında başka bir hedefimiz yoktur. Milyon metrekare vatan toprağı işgal altındayken mili bütünlüğü bozmakla suçlanıyoruz Bizim kişi güvenliğini, mülkiyet hakkını, egemenlik ilkelerini, milli bütünlüğünü bozmak için harekete geçtiğimiz iddiaları vardır. Kişi güvenliğini ihlal edenler kimlerdir. Bunu evvela tesbit etmemiz lazım. Karakollarda işkence gören bizler olduk. Meydanlarda kurşunlanan yine bizler olduk. Bakanların emriyle hapishanelere atılan bizler olduk. Buna rağmen kişi güvenliğini bozan olmakla itham ediliyoruz. Yukarıda anlatılan asıl kişi güvenliğini bozanlar ise serbestçe meydanlarda dolaşmaktadır. Mülkiyet hakkını ortadan kaldıracağımız iddia ediliyor. Bizatihi Anayasa mülkeyet hakkını toplum yararına kısıtlamıştır. Mutlak mülkiyet hakkı tanımamıştır. 50 köye sahip bir toprak ağasını anayasamız kabul etmemiştir. Egemenlik ilkelerine karşı çıkanlar halkın sırtından geçinenlerdir. Ayrıca milli bütünlüğe karşı çıkmakla da suçlanıyoruz. 101 tane Amerikan üssünün bulunduğu ülkede bizim milli bütünlüğü bozmak istemekle itham edilmemiz gülünç olmaktadır. Milyon metrekare vatan toprağı işgal altındayken bizim milli bütünlüğü bozmakla suçlanmamız gülünçtür. 21 yılın hesabını 21 gençten sormak istiyorlar Mustafa Kemal sağ olsaydı bugün çok şaşırırdı. İddianame baştan beri sırf kelle istemek maksadıyla hazırlanmıştır. Şeklen de hukuk mantığından mahrumdur. Hukuki kıymet ve değerden mahrumdur. 21 yılın hesabını 21 gençten sormak maksadıyla ve suçluların telaşı içerisinde hazırlanmış bir iddianamedir. Ben şunu iddia ediyorum ki, hareketimiz tamamen Anayasal bir harekettir. Anayasa’nın başlangıç ilkesinde belirtilen ulusun zulme karşı direnme hakkını kullandık. Bu sebeple Anayasal bir davranışta bulunduk. Yaptıklamızın haklı olduğuna inanıyorum. Halen de bu inancı taşıyorum. Türkiye’nin bağımsızlğından başka bir şey istemedim. Ve bu sebeple Amerikan emperyalizmine ve işbirlikçilerine karşı mücadele verdik. Bundan dolayı da ölümden korkmuyoruz. Onu ancak işbirlikçiler düşünsün. Ve ancak onlar kendi canının telaşına düşsün. Ve ben 24 yaşındayken kendimi Türkiye’nin bağımsızlığına armğan etmekten onur duyuyorum. Bu bağımsızlık düşüncesini mezara kadar götüreceğiz…

Fikirler KURŞUNLA ÖLMEZ!!!

www.burayakadar.org

devrimciler 6 mayıs 1972, 6 mayıs 2009, denizler kimdi neyi savundular

Sultançiftliği Karakolu’nda Tuncelili olduğu için suçlu muamelesi görerek işkenceye uğradığını savunan Hıdır Ataş’a mahkemeden “Duran bir taksiden düşerek ayak bileğini ve burnunu kırmıştır” kararı çıktı.

soL (HABER MERKEZİ) Hıdır Ataş isimli vatandaşın işkenceye uğradığı iddiasıyla polis hakkında açtığı davada, Ataş’ın ayak bileği ve burnunu duran bir taksiden inerken düşerek kırdığı kararına varıldı.

Radikal gazetesinden İsmail Saymaz’ın haberine göre Tuncelili Hıdır Ataş 29 Temmuz 2004’te bir taksiye binip Gaziosmanpaşa’daki evine doğru yola çıktı. Alkol almıştı. Evinin önüne geldiklerinde taksi şoförü Yusuf Karagöz, parasını istedi. Ataş, istenilen parayı fazla bulunca tartışmaya başladılar. Bunun üzerine Sultançiftliği Şehit Mustafa Tercan Polis Karakolu’na gittiler. Ataş, Gaziosmanpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nde yinelediği ifadesinde, o geceyi şöyle anlattı:

Yazinin devamini oku…